قم حرم اهل بیت
شاید هر كس كلمه حرم را در مورد قم بشنود و یا در نوشته ای بنگرد، فوراً متوجه حرم مطهر و بقعه مباركه فاطمیه؛ یعنی مقدار معینی از زمین كه زیر قبه سامیه و گنبد مطهر قرار گرفته است، بیفتد و همانگونه كه معمول و متعارف است، همان موضع مباركی كه محصور است و علاقمندان با احترام مخصوص وارد شده و در آن جا زیارت ميخوانند، به ذهن بیاید.
ولی مقصود ما از حرم در ین بحث، یك معنی وسیع ومفهوم گسترده تری است. و خلاصه منظور، سراسر شهر قم و كل ین سرزمین، مقدس و شریف است و بر این بر اساس رویاتی است كه از اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ وارد شده و بر اساس آن رویات امام معصوم، این سرزمین را متعلق به خود و خاندان خود دانسته و حرم خویش خوانده اند و از ین رو قم، سراسر، حرم اهل بیت است.
حرم در لغت به معنی آن چیزی است كه انسان از آن حامیت و دفاع ميكند، چیزی كه حرمت شكنی آن روا نیست.
با لحاظ این معنا، مي توان حرم را در اینجا بیت و خانه، معنا كرد و گفت: قم، این سرزمین مبارك، خانه اهل بیت و جایگاه آنان و مركز عنایت و مورد حمایت و دفاع آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ است. كه ما در ین جا به مزایای محترمانه ین سرزمین پاك با توجه به روایات ميپردازیم.
قاضی نورالله شوشتری نقل ميكند كه: بلده قم، شهری عظیم و بلده ای كریم است و از جمله بلادی است كه هیمشه دار المؤمنین بوده و بسیاری از اكابر و افاضل از آن جا برخاسته اند.[1]
1. قم از سوی خداوند متعال، حجّت بر بلاد دیگر، قرار داده شده است.
2. خداوند قم را در حال استضعاف و بیچارگی وانمي گذارد.[2]
3. ملائكه، بلا را از شهر قم، دفع مي كنند.
4. علم در قم ظهور و بروز پیدا ميكند، قم معدن علم و فضل خواهد شد و به تمام نقاط عالم سرازیر خواهد گردید.[3]
5. قم،قطعهی از بیت المقدس ميباشد و شهری مأمن است.[4]
6. قم آشیانه آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ بوده و پناهگاه شیعیان و پیروان آنها است.[5]
7. قم مأوی فاطمیین؛ یعنی اولاد و ذراری فاطمه زهرا ـ سلام الله علیها ـ ميباشد.[6]
8. قم حرم خاندان پیغمبر و منزل و بیت آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ بوده، مركز و جایگاه و محل توجه خاص امامان معصوم ـ علیهم السّلام ـ خصوصاً از امام صادق ـ علیه السّلام ـ به بعد است.
9. قم بلد آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ و شهر شیعیان علی و آل علی ـ علیه السّلام ـ بوده و مطهر و مقدس است.[7]
خلاصه، قم شهری عجیب و سرزمینی شگفت انگیز است. كسانی كه روی زمین آن راه ميروند، در سرزمین مقدس راه ميروند و آنان كه در ین شهر ساكن و مقیمند، در عش آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ و در حرم اهل بیت پیغمبر ـ علیهم السّلام ـ مأوی گزیده اند.
مختار اصلانی
[1] . مجالس المؤمنین، قاضی نور الله شوشتری، ج1، ص 82.
[2] . مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج 57، ص 212.
[3] . بحارالانوار، ج 57، ص 213.
[4] . همان.
[5] . همان، ص 214.
[6] . همان.
[7] . شیخ عباس قمی، سفینةالبحار، ج 2، ص 447.